„Tu” mieściło się na scenie pewnego znanego teatru. Miało prostą formę, skrojoną w czerniach – czarne tło, ustawione w trzech rzędach czarne krzesła, na których siedzieli odziani w czerń aktorzy. Powyżej, w snopie światła jaśniała odświętnie odziana „chochola kukła”.
,,Teraz” było dojmująco wysycone i rozgrywało się na wielu płaszczyznach.
Tłem były owe postacie na krzesłach, miarowo podnoszące się do góry, to znów opadające w dół. Ten przedziwny, „pulsacyjny taniec” zdawał się mówić: „Popatrz na mnie. Oto jestem. Tu i teraz. Jestem. Ja. I ja. I także ja…” Uniesione w geście „zgłaszania się do odpowiedzi” dłonie – co mówiły? Pokazywały chęć udziału? Partycypacji w świecie? Obecności?
Aktorami w tym spektaklu byli ludzie „niepełnosprawni”, Ci, którymi społeczeństwa nie zwykły chwalić się na pierwszych stronach gazet, Ci, którzy z racji swych „ograniczeń” nie często wychodzą z domu, których wrażliwość i różne od przeciẹtnego pojmowanie świata kreuje niełatwe dla nich relacje społeczne.
W pierwszym planie widowiska rozgrywały się Światy. Szły Hasiorowskie procesje ze sztandarami, jakaś dziewczynka niosła w dłoniach kruchy kłos zboża, był człowiek – obraz, człowiek – echo, mężczyźni w chomątach, w maskach…Ktoś tańczył z wstęgą folii, ktoś śpiewał przejmującą pieśń syreny, inny niósł krzyż, tańczył breakdance, miarowo uderzał w bęben,,.
„Tu i teraz” procesją wrażliwości trafiało prosto w serce. Wśród publiczności rozsypały się koraliki łez.
Tytuł spektaklu : „AMBALAŻE”
Tekst : inspirowany autorskimi tekstami uczestników wydarzenia, przedstawieniem „Umarła klasa” i tekstami Tadeusza Kantora
Reżyseria: Grzegorz Bral
Scenografia: Aktorzy spektaklu
Aktorzy: uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej Polskiego Stowarzyszenia Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną (PSONI Zakopane)
Sergiusz Dudecki, Andrzej Węgrzyniak, Kacper Marduła, Natalia Kula, Dorota Kula, Piotr Krawczyk, Aleksandra Sobich, Andrzej Kin, Bartłomiej Szczupalski, Martyna Bryjak, Magdalena Gruszka, Jolanta Suska, Kacper Kutyba, Danuta Stoch.
Premiera 29.09.2026 Scena Witkacy Atelier w Zakopanem.
Czwarta edycja Festiwalu Kultury Wrażliwej
„AMBALAŻE – gdy chce się coś przekazać, coś bardzo ważnego i istotnego, i własnego. Ambalaże, gdy chce się coś uchronić, zabezpieczyć aby coś przetrwało, uciec przed czasem. Ambalaże, gdy chce się coś ukryć głęboko, odizolować, zabezpieczyć przed ingerencją i ignorancją i wulgarnością. Ambalaże, ambalaże, ambalaże… „
Beata Jaśniak
Fragmenty z premiery spektaklu Ambalaże zarejestrowane okiem naszej kamery.
-
-
-
-
-
-
-
